Alzacja,  Francja,  Podróże

Colmar – stolica alzackich win.

Colmar to kolejna miejscowość leżąca na słynnym Szlaku Win Alzacji (Route des Vins d’Alsace). Miasto tradycyjnie było i jest nadal dużym ośrodkiem przemysłu włókienniczego, co nie przeszkadza by było jednocześnie dużym ośrodkiem produkcji wina. Wokół miasta roztaczają się pola pełne winorośli. Znajduje się tu centrum kontroli apelacji gatunków produkowanych w Alzacji. Do tego prawie nietknięta zębem czasu starówka z pięknymi, kolorowymi, szachulcowymi domami, tonącymi w kwiatach. To wszystko sprawia, że Colmar nazywane jest stolicą win Alzacji (capitale des vins d’Alsace).

Petite Venise de Colmar
Petite Venise de Colmar

Akt darowizny Ludwika I Pobożnego, napisany we Frankfurcie w dniu 12 czerwca 823 r., wymienia po raz pierwszy miasto pod hasłem „Notre fisc nommé Colombier” – nasz podatnik nazywa się Colombier. Do dziś rdzenni mieszkańcy Colmar mówią o sobie Colombier. Badania archeologiczne wskazują, że te tereny zamieszkane były już 5000 lat p.n.e. Zamieszkiwali tu Celtowie, Rzymianie, później przeszła w ręce ludów germańskich, aż w końcu tereny te podbili Frankowie. Pod panowaniem tych ostatnich miasto szybko się rozwija i w 1226 roku uzyskuje status „wolnego miasta” w obrębie Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Pod koniec sierpnia 1673 roku francuski król Ludwik XIV zdobył miasto. Około 4000 mieszkańców zmusił do rozebrania fortyfikacji, które były chlubą miasta. Ostatecznie Colmar przechodzi pod francuskie panowanie na skutek traktatów z Nijmegen, kończących tzw. wojnę holenderską. Koniec wojny, następuje pokój. Lilia zastępuje teraz cesarskiego orła, Colmar staje się francuskim miastem królewskim. Jednak to nie koniec przechodzenia z rąk do rąk. Na mocy traktatu frankfurckiego, po porażce Francji w wojnie francusko-pruskiej, w latach 1871-1918 Colmar znalazło się w granicach Cesarstwa Niemieckiego. Na mocy postanowień traktatu wersalskiego, kończącego I wojnę światową, Colmar powrócił do Francji. Zawiła ta historia. 😉

Z lotniska do centrum miasta jest niecałe 6 km, komunikacją miejską pokonanie tego odcinka zajmie Wam około 20-30 min. Być może podróżujecie koleją. Z dworca Gare de Colmar w 15 min powolnym spacerkiem dotrzecie do starówki. My dotarliśmy do miasta samochodem i zostawiliśmy go na podziemnym parkingu, znajdującym się pod placem Rapp.

Jean Rapp urodził się 27 kwietnia 1771 w Colmar. Pochodził z bardzo biednej rodziny – jego tata był zamiataczem w ratuszu. Miał zostać pastorem, ale jego zadziorny charakter pchał go do wojska. Zaczął jako zwykły szeregowiec, a skończył jako generał dywizji i adiutant Napoleona Bonaparte – dwukrotnie uratował mu życie. To on w grudniu 1805 poprowadził sławetną szarżę szaserów i mameluków Gwardii w bitwie pod Austerlitz, dziesiątkując kawalerię carskiej Gwardii Imperialnej i biorąc do niewoli księcia Repnina. Był gubernatorem Torunia (28 lutego – 15 maja 1807) i Wolnego Miasta Gdańska (2 czerwca 1807 – 2 grudnia 1813). Po upadku cesarza pozostał w służbie czynnej jako dowódca II Korpusu. 16 marca 1815 odmówił księciu de Berry wykonania rozkazu zatrzymania marszu Napoleona na Paryż i wrócił pod sztandary cesarza na przeciąg Stu Dni. W dziesięć dni po bitwie pod Waterloo (w której jego korpus nie brał udziału), spotkał wojska sprzymierzonych koło Strasburga i pokonał je w bitwie pod La Suffel. Po ostatecznej abdykacji Napoleona składał kilkakrotnie rezygnację, ale nie została ona przyjęta. Rapp został 13 maja deputowanym do parlamentu z departamentu Haut-Rhin, a 2 czerwca parem Francji. W 1819 został ministrem skarbu króla Ludwika XVIII.

Jego rodzinne miasto Colmar wzniosło na jego cześć posąg na Polu Marsowym w Paryżu, z napisem “Moje słowo honoru jest święte” (Ma parole est sacrée). Serce Rappa złożone zostało w kościele Saint-Matthieu.

Inną znaną osobą związaną z Colmar był, urodzony tutaj 2 sierpnia 1834, Frédéric Auguste Bartholdi, twórca pomnika Rappa. Bardziej znane jest jednak jego inne dzieło – Statua Wolności w Nowym Jorku.

Po wyjściu z parkingu skręciliśmy w Rue Jean Baptiste Fleurent, a nastepnie w

Jesteśmy w stolicy alzackich win, wiec wypadało by się z nimi zapoznać. Co oferują miejscowe winnice:

  • Pinot Blanc – delikatne i orzeźwiające białe wino, idealne do potraw z drobiu.
  • Sylvaner – orzeźwiające i lekkie białe wino.
  • Pinot Gris – cięższe i głębsze w smaku wino w porównaniu do pinot blanc.
  • Muscat d’Alsace – od innych francuskich muscatów odróżnia go wytrawny charakter.
  • Gewurtztraminer – słodkie, niesamowicie aromatyczne białe wino.
  • Crémant d’Alsace – wino musujące, coś ala szampan. Jest to mieszanka kilku szczepów, najczęściej Pinot Blanc, Pinot Gris, Pinot Noir, Riesling.
  • Pinot Noir – jedyny alzacki szczep winny, z którego produkowane jest czerwone i różowe wino.

W Alzacji sprawa ze zbiorami (wrzesień – październik) jest dość skomplikowana. Żaden inny region we Francji nie ma tylu gatunków winogron. Jest ich aż siedem i zbiera się je osobno, odrobinę w innym czasie, oraz nie mogą być ze sobą mieszane. W Burgundii na przykład wszystko zbiera się na raz.

Cathédrale de Saint-Martin
Cathédrale de Saint-Martin

W pobliżu, na Cathédrale de Saint-Martin (kościół św. Marcina). To największy kościół w mieście i jeden z największych w Haut-Rhin. Ze względu na swoje rozmiary nazywany katedrą, choć Colmar nigdy nie był siedzibą biskupstwa. Kilka kroków dalej na zachód znajduje się gotycki kościół Dominikanów (Église des Dominicains). Możecie w nim podziwiać Madonnę w krzewie różanym (La Vierge au buisson de roses) z 1473 r., lśniące złotem i czerwienią dzieło sławnego malarza alzackiego Martina Schongauera. W dawnym klasztorze sióstr Dominikanek, przy Rue des Unterlinden, mieści się Musée Unterlinden. Jest to jedno z najczęściej odwiedzanych muzeów we Francji. Jego chlubą jest słynny ołtarz z Isenheim autorstwa Niclausa de Haguenau (wyrzeżbił) i Matthiasa Grünewalda (pomalował). Powstał on w latach 1512-1516. Jest to największe dzieło Grünewalda i uważane jest za jego arcydzieło. Został wykonany na potrzeby klasztoru św. Antoniego w Isenheim koło Colmar (około 20 km), specjalizującego się w pracy szpitalnej. Mnisi z klasztoru byli znani z opieki nad chorymi na ergotyzm (ogień św. Antoniego), dżumę, a także z leczenia chorób skóry.

Inną bardzo ciekawą atrakcją w okolicy (szczególnie dla dzieci) jest mieszczące się przy Musée du Jouet czyli muzeum zabawek. Uwaga! Istnieje spore niebezpieczeństwo, że jak dzieci tam wejdą to mogą być nici ze zwiedzania Colmar tego dnia. 🙂

Patrząc na te piękne, stare domy, uliczki pełne kwiatów nie ma co się dziwić, że Colmar często wykorzystywane było jako scenografia w licznych filmach. Hayao Miyazaki tak był zafascynowany architekturą Colmar i Riquewihr, że wykorzystał ją w swoim, nominowanym do Oscara, pełnometrażowym filmie anime „Ruchomy zamek Hauru  (Howl’s Moving Castle). Bardzo łatwo dostrzeżecie w nim np. charakterystyczny kształt W czasie kiedy zwiedzaliśmy miasto kilka ulic było zablokowanych przez ekipę filmowców. Kręcili sceny kostiumowe.

Jednym z symboli Alzacji jest bocian. Są tu wszędzie. Mają gniazda na dachach kościołów, urzędów i zwykłych domów. Oczywiście królują też w sklepach z pamiątkami. 😉 Mieszkańcy często przyozdabiają swoje domy ich malunkami, czy figurkami.

Tak sobie miło spacerując człowiek powoli staje się głodny. Niema to jak ciepły, pachnący bretzel, czyli nic innego jak po naszemu precel. Te w Colmar były wyśmienite. Jak głosi jedna z legend precle powstały około 610 roku. Pewien mnich w północnych Włoszech piekł chleb. Zostało mu trochę ciasta, więc postanowił zrobić z niego przekąskę dla dzieci, które nauczyły się nowej modlitwy. Ciasto uformował na kształt rąk złożonych do modlitwy (w tamtych czasach modlono się z rękami skrzyżowanymi na piersi), stąd charakterystyczny wygląd precli.

Petite Venise de Colmar
Petite Venise de Colmar

Colmar jest jednym z najlepiej zachowanych miast Alzacji. Jako ośrodek handlu i port rzeczny przeżywał rozkwit w XVI i XVII wieku, gdy kupcy przewozili wino szlakami wodnymi przez malowniczą dzielnicę kanałów. Dzielnica Krutenau (której etymologia odnosi się do miejsc ogrodnictwa na obrzeżach miast) powstała w średniowieczu na podmokłym terenie, przy południowych bramach historycznego centrum Colmar. Usytuowana nad rzeką Lauch, stwarzała stosunkowo dobry klimat do uprawy owoców i warzyw. Rzeka oraz liczne kanały pozwalały ogrodnikom na sprzedaż upraw bezpośrednio z tradycyjnych łodzi o płaskim dnie przy nabrzeżu targu, przy pomoście rybaków. Najbardziej kolorowa, ukwiecona część tej dzielnicy nazywana jest dziś Petite Venise czyli Małą Wenecją.

Petite Venise de Colmar
Petite Venise de Colmar

Mała Wenecja to jedno z najpiękniejszych miejsc w Alzacji (i nie tylko) jakie widzieliśmy. Piękne, kolorowe domy. Całe morze kwiatów spływających girlandami do kanałów. Co kawałek mała restauracyjka, kawiarenka. W tym miejscu można się zakochać. Bardzo dobrym pomysłem jest zwiedzanie Petite Venise z pokładu płaskodennych łódek, które kursują miedzy dzielnicą garbarzy a Rue des Tanneurs. Można się poczuć prawie jak w tej dużej Wenecji, ale jak to mówię rdzenni Colombier nasza Wenecja ładniej pachnie, kwiatami. 😉

Jak Wam się podoba Colmar? Byliście już tutaj, jak wrażenia?

Cześć, Rafał i Magda (RiM) witają na stronie taksiebujamy.pl. Od kilku lat mieszkamy i pracujemy w Kopenhadze, oraz włóczymy się po świecie. Oprócz podróży lubimy dobre jedzenie, o kawie nawet nie wspomnimy - najlepiej smakuje o poranku, przed namiotem, gdzieś na odludziu.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Wykorzystuję pliki cookies do prawidłowego działania bloga, aby oferować funkcje społecznościowe, analizować ruch na blogu. Czy zgadzasz się na wykorzystywanie plików cookies? Przeczytaj politykę prywatności.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close